با نسیم نفست
بیدار شدم
با لبخندمهربانت
جان گرفتم
از شهد سینه ات
سیراب شدم
در آبی چشمانت
جاری شدم
…
واینک مادرم
من مردم وتو زن
و ما انسانیم و در گذر تاریخ
فراموش شده در بوته ی نادانی خویش
که دور می کند انسان را از انسان

 
به امید برابری زنان با مردان
ودر این راه جاری شدن

الان داشتم در سایت پر بار و مفید http://www.kossher.com/ قدمی میزدم . ۱ عکس دیدم که به حال ملت خودمون خیلی دلم سوخت.
این تیترش بود:
ز شیرِ شتر خوردن و سوسمار
عرب را به جایی رسیدست کار (...الی آخر)

خلاصه خودتون ببینین که ما کجاییم.............