فکر میکنم سال سوم حوزه الجاسب بودم ؛ ساعت 3:30 بامداد بود و من به همراه حسین و ابن شنبول و یک شخص مجهول الهویه مشغول بازی جذاب و روتین خانه دانشجویی ها یعنی شلم بودیم که ناگهان دیدم تلفن کمری من ( موبایل یا موال سابق ) زنگ همی نواخت.

گوشی را برداشته دیدم بعله...... یکی از زیدهای مکرمه هستند!!!!

گفتم : اشلونک ؛ کیف حالک ؟ ( یعنی : های سام علیکم !! چطور مطوری تو !؟!؟!)

دیدم که بجای جواب دارد آبغوره میگیرد . گفتمش : ترا چه پیش آمده ؟

گفت : امشب برنامه داشتیم ؛ زبیده زیاده روی کرده و حالش بسیار خراب است.

گفتمش : آی پدر سوخته ی .....کش....خرابی از کینه ی توست ؟

گفت : نه بخدا زود بیا که تا نمرده از یک نوع خاک مرغوب گلی فراهم آوریم و بر سرخود ریزیم .

من هم زود براه افتادم و یک شیشه آبلیموی مجید که شیشه ای 400 تومان پول رایج بود به همراه 2 قالب کره اطلس طلایی دارای مهر استاندارد از یخدان برداشته و از راه پشت بام به خانه ازیاد ( زیدها ) رفتیم ؛ ابن راهم همراه خود بردم چون محلی بود و منطقه را بخوبی میشناخت.

+18

آقایان یک صحنه های هالیوودی دیدیم که نگویید و نپرسید.مثل پشت صحنه فیلمهای چیز بود ! چیز دیگه ....

ابن شنبول هم سرش را پایین انداخته بود و بداخل آمد.

من اگر روزنامه نگار بودم اینگونه صحنه را تیتر میکرم :

به گزارش خبر گزاری آنا ( خبر گزاری رسمی حوزه الجاسب ) دو فروند زید کم ظرفیت شب گذشته در یک خانه دانشجویی ( تیمی ) سرنگون شدند.

آقا تمامی فرشها !!.... دانشجو که فرش ندارد آقا.... آری تمامی موکتهای ظریف مصور از قی ( استفراغ) اشباع شده بود و بوی گند آن همراه با بوی دلنواز الکل فضا را گوه آلود نموده بود و لی زبیده حالش خراب بود و هیچ عکس العملی نداشت.

ابن شنبول هم او را زیر بغل زده به حمام برد و یک مقداری آبلیموی مجید بخوردش داده و مقدلری کره هم با انگشت اشاره در داخل دهانش کرد؛که دیدین صدای اوق...اوقق...بلند شد.

آری برادر جان زبیده اوق زد و مقداری حالش رو به بهبودی رفت .

ابن هم همانجا اورا شست و لاغیر و خشک نمود ولاغیر و بیرون آمدند.

با ابن تا ظهر آنروز آنجا ماندیم و لز مقادیری الکل اتحادیه هم که مانده بود مستفید گشتیم.

نتیجه اخلاقی:

به جوانان دور از وطن متذکر میشوم که همیشه آبلیمو و کره علاوه بر مزه تهیه کنند.

نتیجه فلسفی :

فیلسوف بزگ ابن شنبول گفت : در حمام هیچ اتفاقی نیفتاد!!!

نتیجه اجتماعی :

اگر از موادی بهتر برای عیاشی بهره ببرید این مشکلات کمتر میشود.

بیت را بر او خواندم:

من در اندیشه آنم که روان بر تو نشانم نه در اندیشه که خود را زکمندت برهانم

استاد در تفسیرش فرمودند :

فرزند ؛ داستان این بیت را خود مفصل دانی.

گفتم: یا استاد ز چه روی ؟

گفت : کیست که میخواهد مخت بزند و ترا از دست ندهد ؟

:

روزی از ایام با جمعی از یاران طریق در محضر استاد سخن ابن شنبول بودیم؛ ایشان هم درب فیضیه را گشوده بود و ما را مستفیض مینمود.

سوالهای بسیاری در باب تفسیر شعر مقدمان و موأخران در ذهنم بود.

گفتم : یا استاد مسئلهٌ؟

استاذ فرمود : تفضل یا نور العینی.

گفتم: یا استاد در مصرع :

دیدمش خرم و خندان قدح باده بدست .......

مقصود شاعر چیست ؟

استاذ نیش خندی تحویل حضار دادند و فرمودند :

او را که از فرط کشیدن سیگاری (حشیش) در عالم دیگر بودی و مرتب همچون مشائنگ (مشنگها) میخندیدی و چون در عشق شکست خورده بود و قصد بر انتحار داشت فلذا جرعه ای بلک جک یا جانی واکر ( نوعی مرغوب از ویسکیجات) نمیدانم کدامشان بوده در این دو شک دارم!!!! و در شوارع شهر براه افتاده تا به مراد دل که همانا انتحار باشد برسد.

گفتمش یا استاد در خصوص بیت معروف حافظ :

الا یا ایه ساقی .....

گفت نخوان که استاد بزرگوار کرمک این را تفسیر نموده و حاشیه ای بس نکو بر آن نگاشته و من لزومی بر تکرار مکررات نمی بینم.

گفتم یا استاذ در خصوص این بیت از سعدی شیرین سخن مرا به فیض برسان ؛ بیت را بر او خواندم:

من در اندیشه آنم که روان بر تو نشانم
                              نه در اندیشه که خود را زکمندت برها